Column

Hier worden met enige tussenpozen gedachten neergezet, die op dat moment door mijn hoofd zijn gegaan. Aanzetters tot nadenken vóór een besllissinge genomen moet worden.

De bedoeling is om aan deze pagina een echte 'blog' te koppelen. Het uitzoeken hoe dat precies moet en ook goed gepresenteerd wordt kost nog enige tijd.

Voorlopig even deze ontboezeming: de wereld lijdt aan het 'Piggelmee-syndroom'.

Wie het verhaal kent zal de situatie wellicht ook herkennen. Daarmee is het nog niet erkend. Immers, nog steeds is het motief van vrijwel alle organisaties dat ze willen, neen zelfs moeten, groeien om te kunnen blijven voortbestaan. Waar deze veronderstelling op gebaseerd is kan ik nergens vinden.  Er zal vast wel een of andere theorie aan ten gronslag liggen. Het vreemde is echter dat één gegeven redelijk vaststaat: de bronnen, waaruit wij moeten putten, zijn niet oneindig. Dat geldt, voorlopig, ook voor kennis en kunde. We weten nog zo weinig over onszelf en de andere dieren, dat we de ontwikkelingen, die zich schijnbaar buiten ons afspelen, niet begrijpen. O ja, er zijn modellen hoe het heelal zou zijn ontstaan. Zowel gebaseerd op een 'scheppingsverhaal' als op wiskundige veronderstellingen. Bij de laatste soort gaat het om contructies met vele variabelen en constanten. Een hele kleine wijziging van een of enkele van die facoren leidt tot een (heel) ander model. Dus ook tot een situatie waarbij het heelal over miljoenen jaren wellicht niet meer bestaat. Dat kan en wil de mens echter niet horen resp. accepteren. Nee, we zullen doorgaan ... alsof de bomen tot in de hemel groeien.

Op dinsdag 10 juli 2018 wordt in Nederland het klimaatcontract gepresenteerd. Dat contract moet leiden tot een wereld waarin de ongunstige invloed, van vooral de mens, beperkt wordt. Dat zal velen pijn gaan doen. Zijn we daartoe ook bereid? Slechts een Piggelmee zal hier het antwoord op kunnen geven.

Maastricht, vrijdag 6 juli 2018.